Devletsiz bir Demokrasi Kurmak

“Birkaç yıl önce komünlere katılmak isteyip istemediğimizi sormak için insanlar evimize ilk geldiğinde onları taşla kovalamıştım,” diye gülüyor Büşra. Rojava’nın Tirbespiye’sinden, iki çocuk sahibi genç bir kadın olan Büşra, son derece muhafazakâr bir dini mezhebe mensup. Daha önce evden yalnız ayrılmasına hiç izin verilmezmiş ve gözleri dışında her yeri kapalı gezermiş.

23 Mart 2017 Perşembe | Forum

“Birkaç yıl önce komünlere katılmak isteyip istemediğimizi sormak için insanlar evimize ilk geldiğinde onları taşla kovalamıştım,” diye gülüyor Büşra. Rojava’nın Tirbespiye’sinden, iki çocuk sahibi genç bir kadın olan Büşra, son derece muhafazakâr bir dini mezhebe mensup. Daha önce evden yalnız ayrılmasına hiç izin verilmezmiş ve gözleri dışında her yeri kapalı gezermiş.

“Artık kendi toplumumu aktif olarak şekillendiriyorum,” diyor gururla ve ışıl ışıl gülümseyerek. “İnsanlar sosyal meselelerin çözümünde yardım istemek için bana geliyorlar. Ama o zamanlar bana sorsaydınız, ‘meclis’ ne demek veya insanlar meclislerde ne yapar onu bile söyleyemezdim.”

Bugün dünyanın dört bir yanında insanlar varoluşlarına yeniden anlam kazandırmak, insan yaratıcılığının kendisini özgürlük olarak ifade etme arzusunu yansıtmak için alternatif özerk örgütlenme formlarına başvuruyorlar. Bu kolektifler, komünler, kooperatifler ve taban örgütlenmesi hareketleri; kapitalizmin, patriarkanın ve devletin saldırılarına karşı halkın özsavunma mekanizmaları olarak karakterize edilebilirler.

Öte yandan ötekileştirme ve marjinalleştirme ile yüz yüze kalan birçok yerli halk, kültür ve topluluk, kendi komünalist yaşam tarzlarını bugüne kadar korumuş durumdalar. Varoluşlarını kendilerini saran dünya düzenine karşı korumayı başarmış olmalarının çoğu zaman negatif bir şekilde, hep bir şeyin “eksikliğine” vurgu yapılarak açıklanması hayret verici. O eksik şey devlet. Günümüz tarihçiliğine hâkim pozitivist ve determinist eğilimler, bu gibi toplulukları olağan dışı, medenileşmemiş, geri olarak değerlendiriyorlar. Devlet medeniyet ve modernitenin kaçınılmaz bir sonucu; tarihin lineer ilerleyişimde doğal bir aşama sayılıyor.

“Modern” devrimci komünler ile doğal, organik topluluklar arasında bazı kalıtımsal ve ontolojik farklılıklar olduğu kuşkusuz. İlk grup esasen kapitalist toplumların radikal çevrelerinde egemen sisteme karşı ayaklanmalar şeklinde gelişirken, ikincisi tam da ayakta kalmalarının doğası itibariyle egemen güçlere tehdit arz ediyorlar. Fakat yine de, bu organik komünlerin, kendi bilinçli, amaca yönelik siyasetiyle metropolitan komünlerine karşıt bir şekilde, politik olmadıklarını söyleyemeyiz.

Kapitalist dünya düzenine karşı bu yüzlerce, belki de binlerce yıllık direnişler, aslında son derece radikal başkaldırı eylemleridirler. Karakteristik özellikleri, doğal coğrafyaları veya aktif direnişleri nedeniyle küresel akımlardan görece etkilenmemiş olan bu gibi topluluklar için, komünal siyaset basitçe dünyanın doğal bir parçasıdır. Örneğin radikal bir toplumsal dönüşümün yaşanmakta olduğu Rojava’da bu yüzden birçok insan devrimlerine “doğamıza bir geri dönüş” veya “toplumsal etiğimizin geri kazanılması” diyorlar.

Tarih boyunca Kürtler her türden inkara, baskıya, yıkıma, soykırıma ve asimilasyona maruz bırakıldılar. Devletçi düzenden iki cephede dışlandılar: sadece kendi devletlerini kurmaktan mahrum bırakılmakla kalmadılar, aynı zamanda onları çevreleyen devlet mekanizmalarından da dışlandılar. Ancak devletsizlik deneyimi, onların bir topluluk algısının yanı sıra birçok toplumsal etik ve değeri muhafaza etmesine de yardımcı oldu, özellikle de şehirlerden uzak kırsal ve dağlık köylerde.

Bugün, özellikle de Kürt-Alevi köyleri, toplumsal çatışmalara etiğe ve affetmeye dayalı topluluğun yararına ortak çözüm bulma süreçleri ve uzlaşma ritüelleri ile karakterize olmaktadır. Bu yaşam formu Kürdistan’da son derece yaygınken, komünal değerleri merkeze almış bir siyasi sistem kurma yönünde bilinçli yeni çabalar da var: bağrında komünle demokratik özerklik üzerinden inşa edilen Demokratik Konfederalizm sistemi.


ROJAVA’DA DEMOKRATİK KONFEDERALİZM

Kürdistan İşçi Partisi (PKK) birçok ulusal kurtuluş hareketi gibi, başlangıcında bağımsız bir devletin kurulmasının şiddete ve baskıya karşı çözüm olacağını düşünüyordu. Ancak Sovyetler Birliği’nin çökmesi ardından değişen dünya ile birlikte hareket, halen devlet iktidarının ele geçirilmesine çok fazla odaklı olan dönemin hâkim sosyalist siyasetinin eleştirisinin yanı sıra, temelli bir özeleştiri geliştirmeye başladı. 1990’ların sonuna doğru PKK, Abdullah Öcalan’ın liderliğinde, ulus devlete ve devlet sosyalizmine bir alternatifi ifade etmeye başladı.

İktidarın niteliği, geçerli ekonomik sistem ve ekolojik sorunların yanı sıra Kürdistan ve Ortadoğu tarihi üzerine çalıştıktan sonra Öcalan, insanlığın “özgürlük sorununun” sebebinin devletsizlik değil, devletin ortaya çıkması olduğu sonucuna vardı. Patriarka, kapitalizm ve ulus devletin bir sentezi olarak 5000 yıla yayılan bir zaman zarfında kendisini tüm yeryüzünde kurumsallaştırmış olan sistemin hakimiyetini yıkmaya dönük bir girişimin ardından bu alternatif paradigma tam zıddına dayanıyor: kadın özgürlüğü, ekoloji ve tabandan demokrasi.

Demokratik konfederalizm, farklı halkların, öncülüğünü kadınlar ile gençlerin yaptığı sosyal, siyasal ve ekonomik özyönetimi modeli. Demokrasiye tek başına bir amaçtan ziyade bir metot olarak yaklaşarak, halkın iradesini pratikte hayata geçirmeye çalışıyor. Bu devletsiz bir demokrasi.

Bilinçli bir siyasal sistem kurmak için yeni normatif yapılar önerirken, Demokratik Konfederalizm aynı zamanda, Kürdistan ve ötesindeki topluluklarda halen varlığını sürdüren bin yıllık toplumsal örgütlenme formlarından da faydalanıyor. Bu model çağdaş tasavvurumuzun dışında görünebilir ama gerçekte bölgedeki farklı halklar arasındaki kurtuluş arzusu ile güçlü bir uyum içinde. Sistem Bakur’da (Kuzey Kürdistan) Türk devletinin baskısı altındaki sınırlılıklar dahilinde yıllardır uygulanmış olsa da, Demokratik Konfederalizm’i hayata geçirmek için tarihsel fırsatın ortaya çıktığı yer Rojava (Batı Kürdistan) oldu.

Sistemin bağrında “demokratik özerklik” yer alıyor: halk kendisini doğrudan komünler şeklinde örgütlüyor ve meclisler kuruyor. Rojava’da bu süreç Tev-Dem, Demokratik Toplum Hareketi üzerinden yürüyor. Komün bilinçli öz-örgütlenmeli mahallelerden oluşuyor ve demokrasi pratiğinin en temel ve radikal yönünü teşkil ediyor. Barış ve adalet, ekonomi, güvenlik, eğitim, kadın, genç ve sosyal hizmetleri gibi farklı meseleler üzerine çalışan komiteleri var.

Komünler seçilmiş delegelerini meclislere gönderiyorlar. Köy meclisleri delegeleri kasabalara, kasaba meclisleri delegelerini şehirlere gönderiyor. Komünlerin her biri özerk ama koordinasyon ve ortak ilkelerin korunması amaçlı konfederal bir yapı üzerinden birbirlerine bağlılar. Sorunlar sadece tabanda çözülemediklerinde veya alt seviyedeki meclislerin kapsamlarını aşan sorunlarsa bir sonraki seviyeye havale ediliyorlar. “Üst” meclisler “alt” meclisler karşısında sorumlular ve eylem ve kararlarını rapor ediyorlar.

Komünler sorun çözme ve gündelik yaşamın örgütlenme alanlarıyken meclisler eşgüdüm ve koordinasyon için plan ve politikalar oluşturuyorlar. Devrimin başlangıcında ve yeni özgürleştirilen alanlarda, meclisler önce halk meclislerini kurmak zorunda kaldılar ve ancak o şekilde komünler şeklinde daha merkezsiz taban örgütlenmesi yapıları geliştirmeye başlayabildiler.

Komünler, toplumsal meseleleri nasıl çözeceğini kavrayan ve gündelik öz-yönetişimi bürokratik elitlere havale etmek yerine ortak bir sorumluluk olarak üstlenen bilinçli bireylerden oluşan “moral-politik” bir toplum doğrultusunda çalışıyorlar. Bunların tümü, zorlama ve kanuni yükümlülük yerine halkın gönüllü ve özgür katılımına dayanıyor.

Kısa bir zaman zarfında toplumun bilinçlendirilmesi elbette zor, özellikle de savaş koşulları, ambargo, içselleştirilmiş anlayışlar ve tarihsel despotik yapıların izlerinin derin şekilde kurumsallaştığı ve gücün kötüye kullanılmasına ve apolitik zihniyetlere yol açabildiği durumda. Öz-örgütlenme pratikte bilinçli bir toplumu kendi yaşam alanlarında harekete geçirerek yeniden üretirken, akademiler üzerinden organize edilen alternatif eğitim sistemi de sağlıklı bir sosyal anlayışın yükselmesine hizmet etmeyi amaçlıyor.

Kadınlar ve gençler özerk örgütleniyorlar ve doğallığında demokrasiye daha çok, hiyerarşiye daha az eğilimli olan sosyal dinamikleri ifade ediyorlar. Kendilerini demokratik özerklik modelinin “solunda” konumlandırıyorlar ve yeni bilgi üretimi ve yeniden üretim formları formüle ediyorlar.

Bugün Kürt özgürlük hareketi iktidarı Kandil’den Kamışlı’ya ve Paris’e dek bir kadın ile bir erkek arasında bölüştürüyor. Eşbaşkanlık ilkesinin arkasındaki düşünce, hem sembolik hem de pratik: hem iktidarı merkezsizleştiriyor ve konsensüs oluşturmayı teşvik ediyor hem de kadın ile erkek arasındaki uyumu sembolize ediyor. Erkek eşbaşkan herkesin oyuyla seçilirken kadın eşbaşkanı yalnızca kadınlar seçiyor. Kadınlar daha güçlü, ideolojik olarak daha bilinçli kendi yapılarını, özerk kadın komünlerinden başlayarak bir kadın konfederasyonu doğrultusunda örgütlüyorlar.


DEMOKRATİK ULUS İLKESİ

Öcalan tarafından ifade edilen bir başka önemli ilke ise “demokratik ulus.” Kendisini şoven bir mit üzerinden meşrulaştıran ulus devletin tekçi doktrininin aksine, bu kavram ortak toplum sözleşmesine ve cinsiyet eşitliği gibi temel etik prensiplere dayalı bir toplum öngörüyor. Dolayısıyla, tüm bireyler ve gruplar, etnik, dini, dilsel, cinsel, entelektüel kimlikler ve eğilimler kendilerini özgür şekilde ifade edebiliyor ve demokratikleşmesini güvence altına alacak şekilde bu genişlemeci, etik temelli ulusa çeşitlilik katıyorlar. Farklı gruplar ve kesimler aynı zamanda kendilerini içeriden demokratikleştirmekle de yükümlü.

Rojava’da Kürtler, Araplar, Süryani Hıristiyanlar, Ermeniler, Türkmenler ve Çeçenler birlikte yeni bir hayat yaratmaya çalışıyorlar. Sınırın öte yakasındaki Halkların Demokratik Partisi HDP projesinin altında da aynı mantık var. HDP Mezopotamya ve Anadolu’nun tüm topluluklarını demokratik bir ulusta “özgür birliktelik” çatısı altında birleştirdi.

Milletvekilleri arasında Kürtler, Türkler, Ermeniler, Araplar, Süryaniler, Müslümanlar, Aleviler, Hıristiyanlar ve Ezidiler var: Türk parlamentosundaki diğer tüm partilerden daha büyük bir çeşitlilik. Ulus devlet ideolojisinin tekçiliğinin aksine, demokratik ulus kavramı farklı halkların ideolojik özsavunma mekanizması olarak işlev görüyor.

Rojava devrimine birçok farklı topluluk aktif bir şekilde katılıyor olmasına rağmen, eskiye dayanan anlaşmazlıklar halen sürüyor. Arapların bütün kabile konfederasyonları tek taraflı olarak yönetime desteklerini ifade etmiş durumdalar ancak bazı kesimlerde Araplar kuşkularını koruyorlar. istihbarat belgeleri ta 1960’ların başında Suriye’nin BAAS partisinin özellikle de Cizire’de farklı toplulukları birbirlerine karşı kışkırtmak için incelikli planlar yaptığını ortaya çıkardı. Eskiden gelen gerilimlerin üstüne, dış güçler de farklı topluluklar arasındaki anlaşmazlıkları körüklüyorlar ve kendi amaçları için kullanıyorlar. Suriye’nin ve daha genel olarak da Ortadoğu’nun farklı etnik ve dini grupları arasında oluşturulan birlik bölgede böl-yönet taktiğini daha zor hale getirecektir.

Rojava yönetiminin Arap bir üyesi bu demokratik modelin bölgede ve ötesinde kurulu ve yeni oluşmuş siyasi grupların desteğine neden bu kadar az güvendiğini şöyle açıklıyor.

Üç kantonumuzdaki demokratik özerklik sistemi tüm dünyayı sarsıyor ve canını sıkıyor çünkü kapitalist sistem ne kadar öyle iddia ederse etsin, Ortadoğu için özgürlük ve demokrasi istemiyor. Bu yüzden herkes Rojava’ya saldırıyor. Esad ve İslam Devleti yönetimi altında Suriye Arap Cumhuriyeti’nde örneklenen farklı devlet biçimleri aynı madalyonun iki yüzü çünkü bölgemizin farklılıklar mozaiğini inkâr ediyor ve yıkıyorlar. Ancak Suriye’nin geri kalan yerlerinden giderek daha fazla sayıda Arap Rojava’ya gelip demokratik özerkliği öğreniyor çünkü burada bir özgürlük perspektifi görüyorlar.


ALTERNATİF BİR EKONOMİK VE SİYASİ VİZYON

Etkili öz-örgütlenme, kendi gücüne dayanmayı zorunlu kılan ve bu sayede yaratıcılığı tetikleyen ambargonun da bir miktar etkisiyle, Rojava’yı içsel kapitalist zihniyet veya dış sömürü eliyle ekonomik olarak yozlaşmaktan korudu. Yine de devrimci değerleri savaşın ötesinde savunmak için, yoksullaşmış, travmatize olmuş ve zulüm görmüş bir nüfusu ayakta tutabilecek adil, ekolojik ve feminist bir ekonomiye dayanan ince ayarlı bir ekonomik vizyon da gerekiyor.

Kooperatifleri takmayan zengin insanları otoriterlikle suçlanmayacak bir şekilde nasıl dahil edebiliriz? Savaşın ve bir hayatta kalma ekonomisinin aciliyeti içinde, kurtuluşçu ve özgürlükçü ilkeleri nasıl işler kılacağız? Adil ve devrimci bir kaynaşma sağlarken ekonomiyi nasıl merkezsizleştireceğiz? Rojava’daki insanlar için cevap eğitim.

Rimelan’daki İştar kadın akademisinde bir kadın, Sakine Cansız ve Rosa Luxemburg gibi kadınların posterleri ile süslenmiş bir odada kadınlara “Ekoloji sizin için ne anlama geliyor?” diye soruyor. Ellerinde ve yüzünde geleneksel dövmeler olan yaşlı bir kadın cevap veriyor: “Benim için anne olmak ekolojik olmak demek. Toplulukla ve doğayla uyum içinde yaşamak demek. Bu uyumun nasıl sağlanacağını ve örgütleneceğini en iyi anneler bilir.” Rojava’nın harika ilkelere ve niyetlere sahip olmak ve fedakarlığı ile bu idealleri hayata geçirebilecek koşullardan sık sık mahrum olması durumu arasındaki ikilemi belki de en iyi ekoloji meselesi gösteriyor. Çok aşikâr sebeplerle, hayatta kalmak çoğu zaman çevrecilikten daha önce geliyor.

En azından şu an için, Rojava’nın demokratik özyönetiminin bir yandan devrimci ve ekolojik ilkeleri belirleyip bunları savaş ve reel politika içinde dikkatlice yönlendirirken diğer yandan taban hareketinin halkı aşağıdan örgütlediği ikili bir geçiş sürecinde olduğumuzu söylemek mümkün. Kanton seviyesinde özellikle de dış politika meselelerinde merkeziyetçi veya en azından devrimci olmayan pratikler bir ölçüde kaçınılmaz, özellikle de Rojava siyasi ve ekonomik olarak iki arada bir derede olduğundan. İnsanların “Rojava devrimi”nden söz ederken genellikle bahsettikleri tabandan yükselen demokratik özerklik sistemi.

Taban örgütlenmesinin en çok da komünlerdeki merkezsizleştirici dinamiği, kantonlar içinde bir iç muhalefet işlevi dahi görüyor ve karmaşık siyasi coğrafyaları nedeniyle—içindeki devrimci olmayan partiler ve gruplar nedeniyle daha da sınırlandırılan—iktidarın yoğunlaştırılmasına meyil edebilen kantonların demokratikleşmesini sağlıyor (yine de şu anki durumlarıyla kantonlar olağan devletlerden çok çok daha merkezsiz ve demokratik).

Halk iradesinin ifadesini bulduğu mekanizmaların kendisinden çok daha önemli olan ise, halkın kendisi için demokratik özerkliğin ne anlam ifade ettiği. Ben “radikal demokrasi”yi tanımlayacak olsam, aklıma özellikle işçi sınıfından insanlar, kendilerini komünlerde örgütleyen ve politikanın hayatla buluşmasını sağlayan, kimi zaman okuması yazması dahi olmayan mahallelerdeki kadınlar gelir. Çocukların kahkahası ve oyunları, gıdaklayan tavuklar, yaylanan plastik sandalyeler, elektrik verilecek saatlerin kararlaştırıldığı ve mahalleliler arasındaki sorunlar çözüldüğü sahnenin melodisini oluşturuyor. Yapıların kırsal alanlarda ve küçük mahallelerde, insanları dahil etmek için daha çok çabanın gerektiği büyük ve karmaşık şehirlerdekinden daha iyi işlediği de unutulmamalı. Burada iktidar daha önce hiçbir şeyleri olmamış ve şimdi kendi tarihlerini yazan insanlara ait.

Yaşlı bir Ezidi kadın kadın hareketi Kongre Star’ın merkezinde bana “Sebzelerimizi görmek ister misin?” diye soruyor. Yeni sistemi anlatmakla pek ilgilenmiyor gibi görünüyor ama meyvelerini göstermek için can atıyor. Bir kadın kooperatifinin arka bahçede yetiştirdiği lezzetli domatesleri yerken Rojava’da gündelik hayatın geçirdiği dönüşümler üzerine sohbetimize devam ediyoruz.

Rojava’da kendi kaderini tayin hakkı burada ve şimdi, gündelik pratikte gerçekleşiyor. Daha önce tamamen marjinalleştirilmiş, görünmez ve duyulmaz kılınmış Kadife gibi binlerce kadın artık lider konumdalar ve toplumu şekillendiriyorlar. Bugün, sabahları onlarca yıldır devlet tarafından sömürgeleştirilmiş olan topraktan domateslerini ilk kez kendi başlarına toplayabilirken, öğleden sonra halk mahkemesinde yargıçlık yapabiliyorlar.

Birçok aile kendisini artık tamamen devrime adamış; özellikle de sevdiklerini kaybedenler. Birçok aile evi, yavaş yavaş nüfusun ihtiyaçlarını koordine eden halk evi (“mala gel”) olarak hizmet vermeye başlıyor: insanlar çocuklarını alıp eleştirmek veya tartışmak ya da yeni hayatlarını nasıl iyileştirebilecekleri konusunda önerilerde bulunmak için birbirlerinin evlerine gidiyorlar. Yemek masasında konuşulan konular değişiyor. Sosyal sorunlar gerçekten de sosyalleşiyor, herkesin sorumluluğu haline geliyor. Topluluğun her üyesi bir lider haline geliyor.

Toplumsal karar almanın makam odalarından yavaş yavaş gündelik hayat alanlarına geçişi yeni bir moral-politik toplumun inşası çabalarının meyvesi. Gelişmiş kapitalist ülkelerden insanlar için insanın kendi hayatından bu doğrudan sorumlu olma hali kimi zaman ürkütücü gelebilir, özellikle de adalet, eğitim ve güvenlik gibi önemli meseleler anonim devlet aparatlarına teslim edilmekten ziyade artık halkın kendi elindeyken.

Komün’ün Direniş Mirası

Bir akşam, bir zamanlar Hurriler’in 6000 yıllık antik başkenti Urkeş’e ev sahipliği yapmış olan Tell Mozan yakınında oturuyorum. Hemen ötede yüz yıllık bile olmayan Suriye ve Türkiye sınırı var. Kobane’nin kadın komutanlarından biri olan Meryem ile çay içerken sınırın öte yakasında, Kuzey Kürdistan’daki Mardin şehrinin ışıklarını izliyoruz.

“Topluluk adına, ezilenler, tüm kadınlar adına, tarihin yazılmamış sayfaları için savaşıyoruz,” diyor. Meryem gençliğinde, 1980’lerde Rojava’ya gelen Abdullah Öcalan ile tanışan birçok kadından biri. Binlerce kadın gibi o da kendi hayatının da ötesinde bir adalet arayışında, bir gün aynı zamanda hem binlerce “namus” cinayetinin yaşandığı hem de binlerce tanrıçaya ev sahipliği yapmış bu bölgede bir özgürlük savaşçısı olmaya karar vermiş.

Dünyanın dört bir yanından sistem karşıtı hareketleri Kobane’deki tarihi direnişe çeken şey belki de birçok açıdan kasabanın savunmasının insanlık mücadelesinin binlerce yıllık bir damarını yansıtmasıydı; farklı bir dünyaya dair kolektif tahayyüllerde yankısını bulan evrensel özellikler taşımasıydı. Paris Komünü, Stalingrad Muharebesi, İspanya İç Savaşı ve neredeyse efsaneleşmiş diğer halk direnişi örnekleriyle birçok benzetme yapıldı.

Birçok hiyerarşik mekanizma ilk kez Sümer’in zigguratlarında, antik Mezopotamya’nın devasa tapınak yapılarında kurumsallaşmaya başladı: patriarka, devlet, kölelik, daimî ordu ve özel mülkiyet—sınıflı toplumun başlangıcı. Bu çağ, kadınların toplumsal statülerini yitirmeleri ve özellikle de bilgi üzerinde tekel oluşturan erkek rahiple birlikte egemen erkekliğin ortaya çıkışı ile karakterize olan derin bir toplumsal yarılma getirdi. Ama bu, tam olarak “anneye dönüş” anlamına gelen “amargi”nin, özgürlük anlamına gelen ilk sözcük olarak MÖ 2300 yakınlarında ortaya çıktığı yer aynı zamanda.

Öcalan iki ayrı uygarlık görüşünü ortaya atıyor: Neolitik Çağ’ın sonuna doğru antik Sümer’de hiyerarşik yapıların ortaya çıkışıyla hiyerarşiye, şiddete, boyun eğdirmeye ve tekçiliğe dayalı bir uygarlık geliştiğini öne sürüyor—“ana akım” veya “hakim uygarlık.” Bunun aksine, “demokratik uygarlık” olarak adlandırdığı şey, marjinalleştirilmiş, ezilmiş, yoksullaştırılmış ve dışlanmışların, özellikle de kadınların tarihsel mücadelelerini temsil ediyor. Demokratik Konfederalizm bu nedenle bu asırlık demokratik uygarlıkın siyasi bir ürünü ve tezahürü.

Bu dolayımda, ortaya çıkardığı demokratik özerklik modeli, yalnızca bölgenin travmatik çatışmalarına barışçıl ve adil bir çözüm için umut vaat eden bir perspektif değil; Rojava devriminin ortaya çıkışı aynı zamanda, birçok açıdan, demokratik özerkliğin aslında kurtuluşun tek yolu olabileceğini de gösteriyor. Bu bakımdan, devrimci komün tarihsel bir miras, yerkürenin dört bir yanında demokrasi güçlerinin kolektif hafızasının bir kaynağı ve devlet sistemine karşı bilinçli bir özsavunma mekanizması. Binyıllık bir mirası taşıyor ve bugün yeni yollardan ifadesini buluyor.

Tarihin ilk özgürlük savaşçılarından Paris Komünü’ne, Zapatista ayaklanmasından Rojava’daki özgürlük meydanlarına kadar insanlık direnişinin tarihsel momentlerini başka bir dünya arzusu ile birleştiren şey, hayal etme cüretinin kırılmaz gücü. Ezilmenin kader olmadığına inanma cesareti. İnsanlığın kendisini özgür kılmak için antik arzusunun ifadesi.

Bijî komunên me! Vive la commune!



Dilar Dirik


roarmag.org’tan Serap Çevirdi


3523

YENİ ÖZGÜR POLİTİKA